نهالی کاشت میونه ، باغچه مهربونی

           می گفت سفر که رفتم یه روز و روزگاری

                                                   این بوته یاس من ، می مونه یادگاری

          هر روز غروب عطر یاس تو کوچه ها میپچید

                                                میونه کوچه باغ ها ، بوی خدا می پیچید

          اونایی که نداشتند ، از خوبی ها نشونه

                                                  دیدند که خوبی یاس ، باعث زشتیشونه

          عابرای بی احساس پا گذاشتند روی یاس

                                                   ساقه هاشو شکستند ، آدمای نا سپاس

          یاس جوون برگمون تکیه زدش به دیوار

                                                   خواست بزنه جوونه اما سر اومد بهار

         یه باغبون دیگه شبونه یاس رو برداشت

                                                پنهون ز نا محرما تو باغ دیگه ای کاشت

        هزار ساله کوچه ها پر میشه از عطر یاس

                                              امـا مـکان اون گل ، مونده هـنوز ناشـناس